Nowa wystawa „Czasoprzestrzenie” w Miejskim Centrum Kultury

Obszar odniesień w twórczości Magdaleny Chmielewskiej i Haliny Skrzeczyny dotyczy budowania obrazów poprzez zestawianie bardzo odmiennych w charakterach elementów. Elementy te są przedstawieniami motywów wywodzących się z przeszłości, z teraźniejszości, z dających się najczęściej rozpoznać przedstawień natury, w tym także postaci człowieka i dzieł sztuki znanych nam wszystkim.

Każda z obydwu autorek prezentowanej w Galerii Centrum Kultury w Skarżysku- Kamiennej wystawy CZASOPRZESTRZENIE, zarówno w kolażach jak i w obrazach malarskich, stosuje zasadę budowania dzieła w oparciu o łączenie elementów które są tworami natury i wytworami człowieka. Powstają w ten sposób kompozycje malarskie, które bogactwem przedstawień wielu elementów, wydają się być pozbawione kontekstu czasu. Trudno byłoby określić rodzaj czasu w którym działy się lub dzieją, a może będą się działy wizje przedstawione na obrazach przez obydwie malarki. Dlatego też określenie ,,poza czasem i miejscem" najlepiej oddaje charakter ich kolażowych i malarskich przedstawień. Sięganie w przeszłość, czerpanie z intuicji i wyobraźni wraz z elementami z teraźniejszości, pozwoliło na powstanie pięknych i nie dających się jednoznacznie opisać obrazów, które genezę swą mają w kolażach.

Charakter elementów, użyte kształty, kolory, ich podobieństwa i różnice oraz cały układ kompozycyjny, powstawał najpierw w kolażach. Kolaże stały się pierwszym etapem procesu twórczego, którego efektem finalnym jest obraz malarski. Forma, czyli wygląd zarówno kolaży jak i malarstwa tworzy bogatą w swej złożoności treść. Proces twórczy w którym kolaż staje się pierwowzorem dla obrazu malarskiego, jest obszarem wspólnym dla obu autorek prac prezentowanych na wystawie Czasoprzestrzenie. Ich obrazy w znacznej mierze mogą przywodzić na myśl prace z kręgu surrealizmu, który był jednym z najistotniejszych nurtów w sztuce XX wieku.

Zarówno w pracach Skrzeczyny jak i Chmielewskiej zobaczymy analogie do obrazów Rene Magritte'a i najbardziej znanego szerokiej publiczności ekscentrycznego Salvadora Dali. Szukanie inspiracji w marzeniach sennych, w podświadomości, utożsamianej nierzadko z intuicją, w wycinkach z przeszłości i w znanych z dziejów sztuki dziełach malarskich i rzeźbiarskich, przynosi najczęściej zaskakujący rezultat. W efekcie finalnym prace stają się furtką otwierającą przejście do świata zakamarków naszych osobowości, które posiadając złożoną strukturę, pozwalają nam interpretować każdą z prezentowanych na wystawie prac w sposób osobisty. Prace te, poprzez swoją złożoność, dotykają obszaru którego nie da się jednoznacznie zinterpretować.

Widzowie chcąc podjąć dialog z pracami, muszą bardziej czuć niż tylko myśleć. Oglądając kolaże i obrazy malarskie Magdaleny Chmielewskiej i Haliny Skrzeczyny, aby móc wejść w ich aurę, poddajemy się naszej wyobraźni i intuicji, bowiem obydwie artystki mówią o złożoności natury człowieka, dla której sztuka, zwłaszcza współczesna stała się czymś w rodzaju papierka lakmusowego, dzięki któremu wciąż uświadamiamy sobie jak podobni i różni jesteśmy od siebie, jak piękny jest człowiek w swej złożoności.

Bartek Jarmoliński