Najskromniejszy kombatant - Zbigniew Polakowski "Wilk"

W czwartek 17 marca, w Zespole Szkół Publicznych w Bliżynie odbyło się Spotkanie Historyczne poświęcone pamięci Zbigniewa Polakowskiego "Wilka", żołnierza Armii Krajowej, Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość oraz Ruchu Oporu Armii Krajowej. W spotkaniu udział wzięli uczniowie Gimnazjum w Bliżynie, kombatanci ze ze Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej Genowefa Piotrowska, Józef Chyb, Jan Pela oraz córki "Wilka" Małgorzata Harenza i Urszula Ciura.

Spotkanie zostało zorganizowane przez Romana Falarowskiego, klasę  II b bliżyńskiego Gimnazjum oraz Szkolny Klub Europejski Przeszłość i Przyszłość. Uczniowie przygotowali okolicznościowy program słowo - muzyczny, podczas którego przedstawili postać Zygmunta Polakowskiego. Były też wspomnienia, które opowiedzieli zaproszeni goście. Program przedstawiły : Ola Bilska, Adrianna Supernat, Kamila Lisowska, Julia Zych i Ola Kuszewska, którym akompaniował na gitarze Ryszard Kucewicz.

Po spotkaniu rodzina, uczniowie, kombatanci zapalili znicze na grobie Zbigniewa Polakowskiego.

 
Sylwetka Zbigniewa Polakowskiego "Wilka"

Urodził się 08 marca 1923 r. w Bliżynie (powiat konecki, województwo kieleckie). Rodzicami jego byli nauczyciele: Wiktor Polakowski i Józefa Polakowska (z domu Klewar). Matka pochodziła z Galicji. Ojciec podczas I wojny światowej walczył w II Brygadzie Legionów Polskich, pod dowództwem generała Józefa Hallera. W 1917 roku dostał się do niewoli lub został internowany przez Rosjan. Wywieziony został na Syberię, gdzie pracował ciężko  w kopalniach węgla. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę (1920 r.) matka i siostra  jej, Janina Klewar otrzymały nakaz pracy w szkołach gminy Bliżyn. Wiktora Polakowskiego  służbowo przeniesiono do Kobrynia jako inspektora szkolnego. Podczas pobytu na Kresach Wschodnich zmarł na atak serca na dworcu w Brześciu Litewskim i został pochowany  na miejscowym cmentarzu. Syn Zbigniew miał 5-6 lat i był samotnie wychowywany przez matkę. Matka była wieloletnią nauczycielką szkoły podstawowej w Bliżynie. W czasie wojny brała udział w tajnym nauczaniu.

Jedynak ukończył szkołę podstawową w Bliżynie i rozpoczął naukę w gimnazjum w Skarżysku – Kamiennej. Wybuch II wojny światowej przerwał edukację i zmusił go do pracy. Pracował w tartaku w Wojtyniowie, kamieniołomie na Starym Gostkowie i na kolei. Od września 1942 r. wstąpił do Armii Krajowej i podporządkowany był placówce (plutonowi) 101, której dowódcą był sierżant Jan Chrzanowski „Burza” (dowódcami kompanii byli syn aptekarza, por. Jan Opara „Beniowski”, a po jego aresztowaniu przez Niemców kierownik bliżyńskiej szkoły, Stanisław Proboszcz „Orski”). Przyjął pseudonim „Wilk” i działał w wywiadzie oraz w grupie przerzutowej „Vis” (możliwe, że dotyczy o amunicji do pistoletu polskiej konstrukcji „Vis” a nie nazwy grupy lub akcji przerzutowej) z fabryki amunicji „Hasag” w Skarżysku – Kamiennej. W  1944 r. przeszedł przeszkolenie w posługiwaniu się bronią krótką i długą (4 tygodnie) w lesie. Konspiracyjni przełożeni  wykorzystywali go jako gońca (łącznika) w celu przekazania ważnych informacji i prasy podziemnej. Skierowany został do oddziałów partyzanckich podporucznika Kazimierza Kosmali „Młota” i kapitana Antoniego Hedy „Szarego”. Z nimi brał udział - od sierpnia 1944 r. w akcjach „Burza” („Deszcz” i „Zemsta” – które miały pomóc powstańczej Warszawie). Walczył w 1. kompanii (porucznik Kazimierz Kosmala „Młot”) 1. baonie (kapitan Julian Niemcewicz „Kłos”) 3. pułku piechoty 2. Dywizji Legionów Armii Krajowej. Był amunicyjnym przy rkm (ręcznym karabinie maszynowym) „Bergman”. Przeszedł cały szlak bojowy od Zapniowa do lasów włoszczowskich.

Brał udział w walkach z Niemcami i Kałmukami pod Przyłogami, Szewcami, „Piekiełkiem” koło Bielin i w lasach niekłańskich. Zdemobilizowany został w styczniu 1945 roku. Wstępuje do nowych tajnych organizacji nie uznających postanowień jałtańsko – poczdamskich w stosunku do Polski:  Ruchu Oporu Armii Krajowej (ROAK) i  Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość (WiN). Od 1 sierpnia 1944 r. zostaje włączony do akcji „Kielce” w ramach zgrupowanych oddziałów pod dowództwem „Szarego”. Bierze udział w nocnym ataku na Szydłowiec, który spowodował wyciągnięcie z Kielc żołnierzy z garnizonu kieleckiego i zdobycie samochodów. W nocy z 4/5 sierpnia 1945 r. uczestniczył w akcji rozbicia więzienia kieleckiego i uwolnieniu przetrzymywanych w nim żołnierzy Polski Podziemnej. Z obawy przed aresztowaniem wyjechał do Wrocławia, gdzie pracuje jako asystent Kolei Państwowych w Oddziale Ruchowo - Handlowym Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych we Wrocławiu. Podjął przerwaną naukę w wieczorowym gimnazjum w 1948 roku (podaje datę ukończenia 24 czerwca 1948 roku). Zamierzał podjąć jesienią naukę w Wyższej Szkole Ekonomicznej we Wrocławiu. Dnia 17 czerwca 1948 roku  funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa przeprowadzili w jego mieszkaniu rewizję (Wrocław ul. Miernicza 5)i został aresztowany pod zarzutem posiadania broni. Zamknięto go w więzieniu Nr 2 (cela nr 268, Wrocław ul. Kleczkowska) bez wyroku sądowego. Miał zakaz widzeń z rodziną, listów i paczek. Został z niego wypuszczony 02 lutego 1949 roku. W zaświadczeniu wydanym w dniu 12.05.1949 r. przez Wojskową Prokuraturę  Rejonową we Wrocławiu (podpis vice-prokuratora dr mjr Jana Orlińskiego) jest zapis o umorzeniu w dniu 02.05.1949 r. śledztwa przeciwko niemu. Za czas aresztowania otrzymał pełne uposażenie bez ryczałtu premiowego.     Pracował na kolei do 1953 r., do ukończenia Wyższej Szkoły Ekonomicznej. Po jej ukończeniu otrzymał nakaz pracy w Kielcach.  Pracował w Inspektoracie Kontrolno – Rewizyjnym do 1960 roku. Przez następne 20 lat pracował w Bliżyńskich Zakładach Farb i Lakierów (do 1982 r.). Będąc na emeryturze i korzystając z tego, że po 1989 r. Polska odzyskała pełną suwerenność - wstąpił do Światowego Związku Armii Krajowej. Działał aktywnie w „Rodzinie Szaraków”, gdzie prowadził agencję Karty Zapomogowej. Jako uczeń należał do harcerstwa i grał w piłkę nożną w Kordianie Bliżyn.  Wielkimi jego pasjami były gra w brydża i rozwiązywanie krzyżówek.

Został odznaczony:

Jan Pela (z lewej) i Zbigniew Polakowski "Wilk" (z prawej)