Atrakcje turystyczne

Naprzeciw stada roślinożernych zauropodów stanęły drapieżne dilofozaury z trójpalczastymi łapami. A ślady ich walki, do której mogło dojść przed 200 milionami lat, zostały w lesie koło Sołtykowa.

Teren po kopalni glin ceramicznych wykorzystywanych do wyrobu cegły stanowi prawdziwy raj dla geologów i paleontologów. W 1991 roku odkryty tam został doskonale zachowany trop allozauroida, największego drapieżnika, jaki kiedykolwiek żył na ziemiach polskich. Stanowi teraz jeden z najcenniejszych eksponatów Muzeum Geologicznego w Warszawie. Do Muzeum Przyrody i Techniki w Starachowicach trafiły natomiast tropy dilofozaura, który prawdopodobnie usiłował pływać w znajdującej się tam rzece lub jeziorze.

Wypełnione zielonkawą wodą wyrobisko otaczają strome ściany skalne i mieszany las. To urokliwe miejsce znajduje się zaledwie kilkaset metrów od ruchliwej drogi krajowej nr 7.

Malownicze jeziorko powstało w wyrobisku po kopalni piaskowców kwarcytowych używanych do budowy dróg. W niektórych miejscach jest głębokie na ponad 20 metrów. Niewiele mniej wysokości mają strome brzegi od strony wschodniej i południowej. Wędrując wydeptaną po nich ścieżką, można podziwiać korzenie zawieszonych nad wodą drzew.

To pomnik przyrody nieożywionej położony w południowej części Skarżyska-Kamiennej. Ochroną objęte są malownicze wychodnie dolnotriasowego piaskowca beżowego, na zboczu doliny Kamionki

Jak czytamy w przewodniku "Powiat skarżyski - miejsca cenne przyrodniczo i historycznie" (Kielce 2007), powstały one wskutek długotrwałych procesów geologicznych, wietrzenia, erozji wodnej i eolicznej. Doprowadziły one do wykształcenia się rozmaitych form skalnych, jak nawisy, półki, wnęki czy jaskinie.

W kościele w Łukowej zobaczyć można oryginalną polichromię ze stacjami Drogi Krzyżowej. W ostatnich chwilach życia i śmierci towarzyszą Chrystusowi m.in. Mikołaj Kopernik, Gandhi, św. Maksymilian Kolbe, hitlerowscy żołnierze, papieże Jan XXIII i Paweł VI, miejscowi parafianie i... kosmonauta.

Malowidła są współczesne, znajdują się w kościele, który liczy niewiele ponad wiek. To już jednak trzecia świątynia we wsi, w której parafia istnieje od 600 lat. Pierwszy drewniany kościół zbudował w 1408 roku właściciel Łukowej Klemens Niemesza z żoną Małgorzatą i dziećmi. W 1753 roku wzniesiono drugi, także drewniany, a jego fundatorką była Anna z Ossolińskich Szaniawska, podstolina koronna. Kiedy i ten uległ zniszczeniu, w 1899 roku rozpoczęto budowę trzeciego - z kamienia. Do jego zbudowania przyczyniła się Józefa ze Śliwińskich Bierzyńska, dziedziczka pobliskiego Ostrowa, parafianie, a także ówczesny proboszcz Jan Banachiewicz. Poświęcono go w 1902 roku.