Atrakcje turystyczne

Podziwiać tu można jeden z najcenniejszych zabytków staropolskiego przemysłu - pozostałości zakładu walcowni, ostatniego ogniwa wielkiego kombinatu metalurgicznego nad rzeką Kamienną.

Centrum tego powstałego według planów księdza Stanisława Staszica ciągu zakładów wytopu i przeróbki żelaza stanowiły Starachowice z zespołem wielkiego pieca. W Michałowie i Brodach powstały pudlingarnie, czyli zakłady przerabiające surówkę na żelazo kowalne. W części Nietuliska Dużego, nazywanej Nietuliskiem Fabrycznym, w latach 1834-46 Bank Polski zbudował zakład walcowni profili drobnych i blach grubych. Jadąc ze Starachowic do Ostrowca, po lewej stronie drogi można zobaczyć resztki osiedla fabrycznego - kilka białych parterowych budynków. Pozostałości samego zakładu znajdują się po drugiej stronie tej drogi.

 To była niegdyś wieś położona w lasach między Kunowem a Ostrowcem. Zachowała się po niej tylko kaplica, której zawdzięczała swoją nazwę.

Wyróżniają ją wśród otaczającej zieleni drzew białe ściany i czerwonawy dach z gontu. Uchodzi za najstarszą wolno stojącą murowaną kaplicę w Polsce. Ufundował ją bowiem w 1430 roku biskup krakowski Zbigniew Oleśnicki, późniejszy kardynał, doradca królów, jeden z najbardziej wpływowych ludzi w XV-wiecznej Polsce. Miała pełnić nie tylko funkcję sakralną, ale także służyć jako słup graniczny iłżeckiego i kunowskiego klucza posiadłości biskupów krakowskich. Stoi przy dawnym trakcie z Ostrowca do Iłży. Wymurowana została z cegły i otynkowana, z zewnątrz ośmioboczna, w środku okrągła. Sklepiona jest eliptyczną kopułą ze zwornikiem z herbem fundatora Dębno. Herb Oleśnickich na barokowym kartuszu umieszczony został także nad wejściem na kamiennej tablicy. Upamiętnia ona odnowienie kaplicy w 1703 roku, którego dokonał pustelnik Jakub Nawoyski.

Te zabytkowe obiekty znajdują się zdecydowanie w cieniu chęcińskiego zamku. Rzadko kto tam zagląda, choć położone są tuż przy ruchliwej trasie Kraków - Warszawa.Teraz w dodatku zostały zasłonięte przez sędziwe lipy, kasztanowce i klony.

A warto się tam wybrać choćby tylko dla tych starych drzew. Wzniesiony w pierwszej połowie XVII wieku na skalistym wzgórku dwór miał pierwotnie charakter obronny. Składa się z dwóch ustawionych do siebie prostopadle dwukondygnacyjnych budynków. Wyżej położony posiada dwa narożne alkierze. Główne wejście znajduje się od północy. Zachowały się jeszcze marmurowe obramienia okienne z herbem Branickich - Gryfem. Niżej położony od wschodniej strony budynek, który prawdopodobnie służył jako oficyna, także jest podobny do pierwszego i ma narożne alkierze.

Prawie dwa wieki temu Kołłątajowie zbudowali tu sobie piękny pałac. Należał do najcenniejszych zabytków klasycystycznych w regionie. Od 13 lat to już, niestety, ruina.

Jak podaje Świętosław Krawczyński w "Raptularzu świętokrzyskim" (Łódź, 1983), pałac zbudowano według projektów architektów włoskich. Zamówił je sam Hugo Kołłątaj, który chciał mieć w Wólce swoją rezydencję. Współtwórcy Konstytucji 3 maja nie udało się jednak zrealizować tego zamiaru, a plany przejął jego bratanek Eustachy Kołłątaj i wzniósł pałac ok. 1830 roku.