Nazywana jest Czubatką z racji swojego kształtu lub Górą Bocheńską, ponieważ położona jest w pobliżu wsi Bocheniec. Ma wprawdzie tylko 327 m n.p.m., ale należy do najbardziej stromych świętokrzyskich wzniesień.

Najokazalej Czubatka wygląda z daleka. Widziana z okien pociągu jadącego do Jędrzejowa przypomina kształtem czubaty kopiec. Z bliska nie robi już takiego wrażenia. Choć w prostej linii na szczyt od mostu nad Łośną jest niewiele ponad pół kilometra, wejście daje się jednak we znaki. Trzeba bowiem na tym krótkim odcinku pokonać 100-metrową różnicę poziomów. Na sam szczyt wiedzie z doliny Łośnej kilka ścieżek. Im bardziej wydeptane, tym łatwiejsze.

W źródełku bijącym koło tej wsi wyleczyła skutecznie bolącą nogę królowa Bona. Tak przynajmniej mówi legenda. Faktem jest, że w Polichnie uczył się latania jeden z najsłynniejszych pilotów drugiej wojny światowej Stanisław Skalski.

Znajdowała się tam bowiem szkoła szybowcowa, którą w 1932 roku uruchomiła Liga Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. Na zboczu wzgórza Żebrowica usytuowany był pas startowy. Szybowce "wystrzeliwano" w powietrze za pomocą naciąganych gumowych lin. Były to krótkotrwałe loty ślizgowe. Dłuższe - tzw. żaglowe - odbywały się w Pińczowie, który stał się drugim ośrodkiem tej szkoły. Pierwsze kroki w powietrzu stawiało w niej setki późniejszych lotników, nie tylko z Polski, ale także z Rumunii, Finlandii, Czechosłowacji i Węgier.

To jedna z tych miejscowości w regionie świętokrzyskim, które przed wiekami miały prawa miejskie, ale miastami tak naprawdę nigdy nie były.

Miasto Dębno założył na miejscu wsi o tej nazwie jej właściciel Jan Sienieński, kasztelan żarnowski. Działo się to około 1569 roku. Dwa lata wcześniej ten sam Sienieński uzyskał u króla Zygmunta Augusta przywilej lokacyjny dla pobliskiego Rakowa. Dwa miasta w odległości kilku kilometrów nie miały szans się rozwinąć. Raków szybko stał się ważnym ośrodkiem naukowym i gospodarczym, głównie dzięki braciom polskim - arianom, którzy się tam licznie osiedlili. I choć po ich wygnaniu z kraju zaczął się jego upadek i także nie jest już miastem, miał w historii przynajmniej swoje kilkadziesiąt lat.

To najbardziej strome wzniesienie w Górach Świętokrzyskich. Ciągnące się na długości prawie kilometra wychodnie skał wapieni dewońskich tworzą prawdziwą grań górską!

Ale od strony Chęcin mierząca 372 m n.p.m. i porośnięta lasem Zelejowa, nazywana także Górą Zelejowską, wygląda bardzo niepozornie. Stroma jest od północy, od strony wsi o takiej samej nazwie. Prawdopodobnie już w średniowieczu istniały tam kopalnie galeny - rudy ołowiu. Od XVI wieku Zelejowa słynęła z wydobycia najpiękniejszego w Górach Świętokrzyskich gatunku marmuru - tzw. różanki zelejowskiej. Jego ekspoatacja trwała jeszcze do połowy ubiegłego wieku. Dawne marmurołomy przecinają w kilku miejscach masyw góry. Na odsłoniętych skałach widoczne są ślady działalności górniczej, m.in. w postaci zagłębień po wbijanych klinach. Podziwiać też można żyły nasyconego związkami żelaza różowego krystalicznego kalcytu.