Odkrywamy Świętokrzyskie - Barania Góra
Znajduje się w cieniu Oblęgorka, choć nad nim góruje. Warto tam się wybrać po zwiedzeniu Muzeum Henryka Sienkiewicza, aby podziwiać malownicze wąwozy i niezwykle bogatą roślinność.
Świętokrzyska Barania Góra jest prawie trzykrotnie niższa od swej beskidzkiej imienniczki. Ma 427 m n.p.m. Jej południowe zbocze poprzecinane jest nieckowatymi dolinkami i głębokimi wąwozami lessowymi. Rosnący tam las wchodził przed wiekiem w skład majątku podarowanego autorowi "W pustyni i w puszczy". Dla jego ochrony w 1993 r. na powierzchni 82 ha utworzony został rezerwat przyrody.
Droga na szczyt prowadzi dnem malowniczego wąwozu. Pod stopami chrzęszczą zeszłoroczne liście. W górze widać fantastyczne kształty korzeni potężnych buków, grabów, jodeł, świerków czy modrzewi. Szumią także liście dębów, jesionów, osik i czarnej olchy. Po ich pniach wiją się wysoko pędy bluszczu pospolitego. W bogatym runie doliczono się ponad 120 gatunków roślin. Znawcy flory znajdą tam m.in. wawrzynek wilcze łyko, widłak wroniec, marzankę wonną, kruszynę pospolitą, narecznicę szerokolistną, kopytnika pospolitego czy kokoryczkę okółkową.
Wejście na szczyt nie jest zbyt męczące. A wejść warto choćby dla wspaniałych widoków na północno-zachodnie pasma Gór Świętokrzyskich.
Jak tam trafićŚwiętokrzyska Barania Góra jest prawie trzykrotnie niższa od swej beskidzkiej imienniczki. Ma 427 m n.p.m. Jej południowe zbocze poprzecinane jest nieckowatymi dolinkami i głębokimi wąwozami lessowymi. Rosnący tam las wchodził przed wiekiem w skład majątku podarowanego autorowi "W pustyni i w puszczy". Dla jego ochrony w 1993 r. na powierzchni 82 ha utworzony został rezerwat przyrody.
Droga na szczyt prowadzi dnem malowniczego wąwozu. Pod stopami chrzęszczą zeszłoroczne liście. W górze widać fantastyczne kształty korzeni potężnych buków, grabów, jodeł, świerków czy modrzewi. Szumią także liście dębów, jesionów, osik i czarnej olchy. Po ich pniach wiją się wysoko pędy bluszczu pospolitego. W bogatym runie doliczono się ponad 120 gatunków roślin. Znawcy flory znajdą tam m.in. wawrzynek wilcze łyko, widłak wroniec, marzankę wonną, kruszynę pospolitą, narecznicę szerokolistną, kopytnika pospolitego czy kokoryczkę okółkową.
Wejście na szczyt nie jest zbyt męczące. A wejść warto choćby dla wspaniałych widoków na północno-zachodnie pasma Gór Świętokrzyskich.
Barania Góra znajduje się na głównym czerwonym szlaku pieszym przez Góry Świętokrzyskie z Kuźniak do Gołoszyc. Zdecydowanie bardziej urokliwa, bo prowadząca wąwozami droga na szczyt wiedzie szlakiem czarnym. Rozpoczyna się na przystanku PKS w Oblęgorku i ma ok. 2,5 km długości.
Janusz Kędracki
Janusz Kędracki